Kun je dit voorstellen . Dit is Joop zijn vader.

Velen van u als trouwe lezers van mijn website kunnen zich niet indenken dat dit de vader was van zijn pleegkind Joop die op een leeftijd van 18 maanden liefdevol werd op genomen in zijn gezin. en hij is opgevoed samen met de 10 eigen kinderen die zij al hadden. En Joop is daar altijd gebleven tot aan zijn huwelijk in 1965 met mijn schatje Engelien van Pol.(Extercatte).

Wat een lache bekkie was ik toen al. en dat straal ik nu nog uit . hahahahahhah.

Kerst en nieuwjaars wens 2020-2021.van Joop en Engelien Kesler

Ook dit jaar heeft de vreugd en zeker ook verdriet ons weten te vinden.In de vorm van eenzaamheid is een deel van ons leven geworden. Maar wij denken positief. Het leven gaat ook weer met liefde in ons beider harten verder.

Wij wensen u allen van harte toe een Zalig Kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar.

Joop en Engelien

Eenzaamheid begint nu echt door te werken in ons leven.

Foto door Emre Can op Pexels.com

Sinds 1 oktober 2019 zijn wij als geliefden die elkaar al 59 jaar kennen en 55 jaar getrouwd zijn door dat bij mijn Engelien Alzheimer is gekonstateerd en het thuis niet meer ging en het beter was dat we dat eens onder ogen dienden te zien. We hebben inderdaad moeten toegeven dat men als medici en verpleegkundigen en ook familie en vrienden gelijk hadden met dit signaal aan ons door te spelen. Ondanks dat ik er elke dag nog naar toe kan in het verpleeghuis, komt nu de laatste tijd steeds meer de eenzaamheid in mijn leven onrust brengen. ik heb er tegen gevochten, maar heb het verloren. Maar ja Joop is ook maar een mens die mag dit ook best overkomen.

Na wat informatie om me heen en ook bij de vereniging Alzheimer Nederland het eens besproken te hebben, kwam het advies van zoek een Maatje die met je de stilte kan verdrijven door te wandelen, fietsen, theater bezoek, korte vakantie. Dus samen gevat er voor elkaar nog iets leuks te maken. Denk maar aan de slogon : Laten we eens wat meer naar elkaar omkijken. En heb wel hele lieve buren die naar mij omzien en er voor mij zijn. daar ben ik al heel dankbaar voor.

De eerste contacten zijn samen met wijkkracht, gemeente en met wat mensen om me heen hebben er toe geleid dat we samen een spontaan maatje hebben gevonden waar we mee gaan proberen samen een band op te bouwen. Zonder dat we te veel belasting op het maatje en mij gaan opleggen. Dus gewone vriendschap op te bouwen. De eerste kennismakking heeft al wel een positieve indruk bij mij achter gelaten en een dankbaar gevoel is in mijn leven weer aanwezig. Dus ik zou de afbeelding met de bergen weer kunnen beklimmen .

Bedankt lieve mensen om ons heen.

Dankbaarheid bij ons beiden voor de goede zorgen om ons heen van de vele mensen die voor ons klaar staan, in een periode van ons leven op dit moment.

Wij beginnen graag met alle medewerkers van het verzorgingshuis De Bellinckborg van harte te bedanken voor hun voortreffelijk goede zorg die ze besteden aan mijn vrouw Engelien. Hun geduld die daar bij soms van hen gevraagd wordt, maar ze doen het steeds weer met de juiste vorm van liefde voor hun werk en de medemens. En voor mij als partner van haar weten ze ook met raad en daad bij te staan. Bedankt Kanjers.

Ook de belangstelling voor haar door familie en vrienden en buren is geweldig. alleen het corona virus zorgt dat bezoek wat minder is op dit moment. en dat begrijpen we maar al te best. Door dat zei al in een stadium is dat veel dingen in het korte geheugen al snel weer weg zijn. Maar als het mee zit dan zijn we met een paar maanden van dit corona narigheid weer verlost. en kunnen we he normale leven weer op pakken voor zover dat mogelijk is. Maar gezegd dient te worden allen zijn heel betrokken bij ons en daar voor zijn wij ze heel dankbaar voor.

De eenzaamheid bij mij speelt op dit moment ook nog al op de voorgrond, ik mis mijn maatje. Mijn vrijwilligers werk kan door de corona ook al geen dag opvulling bieden, daar dit al maanden stil ligt. En elke dag het huis poetsen en wassen is ook geen optie. Daar mee verdrijf je de eenzaamheid ook niet. en slijt de inventaris. hahahaha.

Bezoek krijg je ook al bijna niet. ieder is bang voor de Corona. Dan ga ik ook al wat minder naar hen toe, al ben ik er niet bang voor. Ben gelukkig nog gezond.

Foto door Iva Muu0161kiu0107 op Pexels.com

Laten we wat meer naar elkaar omkijken.

Dat doen er al velen bij ons ook mijn buren vrienden en kennissen doe dit al met al hun liefde. De foto van Iva Muu geeft een mooi idee hoe de mensen in de omgeving al naar elkaar omkijken.(dit is een vrije fantasie opmerking van mij) Maar wij hebben gelukkig niets te klagen. En daarvoor willen we ieder van hen harte bedanken.

Ook mijn volgers hier bedankt voor uw medeleven met ons en wij wensen u ook van harte toe het allerbeste.

Met een spontane groet van Engelien en Joop.

Wat doet eenzaamheid met de mens.

Laat ik daar voorheen wellicht toch wat minder aandacht aan hebben besteed dan eigelijk had dienen te zijn. Toch heb ik daar in stilte wel al heel veel jaren aan gewerkt en een bijdrage aan geleverd.

Je leven was mooi en inspirerend. jong en dynamisch. Het ging je allemaal op alle delen in je leven met blijdschap goed. je was samen gelukkig en blij met dat leven.

Dan komt er bij de mens het moment dat dit samen, door welke oorzaak ook maar op te noemen een einde aan dat mooi leven van samen zijn en dien je van je leven een leven van alleen zijn in te gaan vullen.

Dan roep je in gedachten als mens na een tijd van eenzaamheid om invulling. Van een maatje die in die momenten van eenzaamheid er voor je is. Die gewoon even met je een praatje maakt. met je drinkt, met je lacht en verder invult waar die eenzaamheid behoefte aan heeft.

In mijn werk 20 jaar lang als vrijwilliger in het Hospice en verpleeghuis heb ik geleerd hoe je er dan voor die eenzame medemens kunt zijn en weer fleur in zijn/haar leven terug kunt brengen.

Is dit ook iets waar u zich in zou kunnen vinden om het eens te proberen, schroom dan niet doe het. ik wil u best er mee helpen. laat maar een berichtje achter hier.

Maak daardoor eenzaamheid tot een bloeiend leven van die mens.

Corona was dichtbij Engelien gekomen.

Maar gelukkig is zei er voor bespaard gebleven.

ik kreeg dit weekend een mail van het verpleeghuis dat er in hun huis Eén patiënt was besmet met Corona virus en in afzondering op haar/hem kamer diende te blijven en daar geïsoleerd verzorgd zou worden.

En had net gelezen in het verslag dat Engelien aan een mede bewoner van haar afdeling had aan gegeven dat zei zich niet goed voelde nu zondag. en als het maandag nog zo was of erger dan moest ze dus getest worden.

Schrik sloeg om mijn hart en door dat ik neus verkouden was heb ik gebeld dat ik dus vandaag even weg bleef, maar dan maandag wel kwam.

nou en dat wil ik jullie laten weten . Ben vandaag bij haar geweest en het was weer helemaal de Engelien van elke dag. dus weg ongerustheid bij mij.

Wat is ons leven eigenlijk mooi, als je het maar zien wilt.

ziet u de schoonheid van de kleuren.

Ondanks de corona virus dat ons allen bezig houd en vooral de mensen in de risico groep en ouderen met een kwaal, zoals we dat wat onbekwaam in de volksmond uitspreken.

Als ik door mijn leven in stilte wandel in herinneringen dan kom ik zoveel mooie en dierbare dingen tegen die me nu nog weer blij maken. Ik ben dus een gelukkig mens. Moet u ook eens doen.

Als ik zol anbel’n om un lekker bakkie koffie te dreenk’n zeg ie god jong ik bun nog nig kloar met oe leéms verhaal. hahahahahhaah

Maar het heeft mijn leven wel sterk gemaakt en kan met een ruime positieve blik de wereld van vandaag en de toekomst inkijken .

Maar ik geef ook ruiterlijk toe heb ook zeker wel hele verdrietige momenten in mijn leven gehad. waar heel veel boeren rode zakdoeken voor nodig waren om die tranen op te vangen.

En heb ze op dit moment nog wel eens, als het met mijn lieverd niet helemaal goed gaat met haar ziekte van Alzheimer. Maar ik heb haar gelukkig nog en ze zal ook niet uit mijn leven verdwijnen. Daar houden we te veel van elkaar.

Mer ik hool ok wa van oeleu al moal dee van mien lem’n deel oet maakt.

Hoe ga je om met onrecht dat je is aan gedaan?

In mijn leven is ook niet alles verlopen van de zonnige zijde, dat geeft ook deze bovenstaande foto weer. grijze lucht , hoge bergen, dichte bossen. En u mag zelf in gaan vullen wat dit bij sommige mensen ter weeg brengt in hun gemoed toestand. En ik zou willen zeggen dat zal ook bij u in het leven zeker ooit een moment hebben gespeeld. Maar de kunst is om met ziel en geest in het positieve te blijven geloven.

Verder gaan met je leven.

Verder gaan betekent niet dat je vergeet.

Het betekent alleen dat je accepteert wat plaats vond

En besluit door te gaan met je leven.

In mijn leven heeft deze tekst juist de kracht van positiviteit het gewonnen van verdriet of haat of kwaadheid.

Wellicht helpt het u ook als u dit leest en weer rust geeft .

Joop wenst u dit allen van harte toe.

1 oktober 2019.

Toen was je nog bij mij thuis.

Vandaag is het 1 oktober 2020 dus al 1 jaar geleden dat mijn vrouw naar het verpleeghuis de Bellinckborg ging.

Samen met mijn buurvrouw hebben we haar daar naar toe gebracht , met een heel zwaar gevoel en verdriet in ons hart. Maar we waren het met de medici wel eens, al wilden ik eerst niet toegeven , dat het te zwaar was voor mij de zorg nog langer zelf te geven. Heb het met veel liefde 6 jaar lang gedaan, het was 24 uur per dag naast de zorg door de verpleging van Carint-Reggeland thuiszorg.

Zei is dit jaar met heel veel liefde en zorg door de verpleging en zorg medewerkers op gevangen en kan ik zeggen , bedankt daarvoor. En ik kan nu dagelijks naar haar toe en samen nog best veel dingen doen.

Hoop nog heel lang te mogen genieten van ons samen zijn.

Samen 50 jaar getrouwd.

En nu inmiddels 55 jaar getrouwd en kennen elkaar al 58 jaar.

Mijn lieve pleegvader .

Mijn pleegvader was schaapherder naast zijn boeren bedrijfje dat hij samen met mijn pleegmoeder Gertrud en kinderen beheerde.

Heb nog altijd heel fijne herinneringen aan hem . Mocht als kind wel eens met hem mee langs wegen en velden waar de schapen konden grazen. Op deze foto was vader op de Haaksbergerstraat ter hoogte Annink Pot dus op de terug weg naar huis .

Mijn lieveling hond :Swiet: zie je ook hier op de foto. mijn speel kameraadje .

Bedankt Vader dat je het goed vond dat ik als pleegkind van anderhalf jaar oud als eigen kind bij je mocht groot worden.